( شلوارم بر شانه هایم )

پدرت بی موقع از راه می رسد

با صورتی سرخ و مشتی خونی

از دهانم حرفی نمی زنم !

...

شلوارم بر شانه ام

                       و کفش هایم

                     در دستانم می دوند !

حالا می توانم با شما

راجع به خیلی مسائل مشکل

حرف بزنم

شعر بخوانم

گریه کنم

همه چیز آماده است

رسانه ها ی گروهی

خبرگزاری ها و

نمایندگان رسمی آژانس ها ی خبری...

این جا حتا افتادن برگی

از شاخه ای

پنهان نمی ماند

حتا می توانم

صدایم را

تا آن سوی زمین

مخابره کنم

این جا می توانم خیلی راحت

کنار شعر هایم

آدم بکشم

غارت کنم

یا به حقوق دیگران احترام بگذارم

به طو ری که آب از آب تکان نخورد

آسوده باش !

اینجا تمام رسانه ها

برای افزایش آگاهی مردم

تلاش می کنند

و این طوری است که من

می توانم با شما

راجع به بعضی مسائل

حرف بزنم

این جا مرکز جهان است

در سکوت میان جامه های سیاه و گل های سفید

دارند زنگ ناقوس را می نوازند

اما من

هم چنان یک بند

صدای زنگ دبستانم را می شنوم

شیفت بندی ساده ی روز

شیفت اول :

پدر       از لای تصنیف های آذری       در می آید

"تاریخ " را از من می پرسد   

" تصمیم کبرا " را       دیکته می کند به برادرم

لا لایی برای خواهرم

خواب رفته روی گهواره ی پاهای خواب رفته

و خوراکی

 زیر ظهر می گیرد

برای ما

و مادر      که از حاشیه ی شهر

گرد گچ و اوراق امتحان       می آورد !

شیفت دوم :

مادر

تاشد گی های روز را      می آویزد

هموارم       مثل پیراهن اتو شده

پشت نیم کت ها

کلمات را کش می روم       برای سطر های خالی

و سوالی از جهان

چرا بوی ازون برون تازه حلال شده

از دیوار همسایه می آید بالا

از دیوار ما می آید پایین

پدرم      که ادبیات فرانسوی خوانده است

برای چند نان فرانسوی

جامعه شناسی تدریس می کند

و مواجه است با جامعه ای که جا نمی شود

بر تخته های سیاه

شیفت سوم :

رگ های خانه پر از مادر است

چشم های خانه پر از خواهر

با برادرم و عصر های فوتبال

خاک را از خواب کوچه        بر می داریم

برمی داریم بادبادکی

که رابطه ای است میان ایوان و ابر

شب شروع می شود

با پدر                 که ابیاتی شده از "حیدر بابا "

و شام                 به اندازه ای که فردا هم

زیر ظهر

قرار بگیرد !

نفیرت در خواب

شبیه زنگ تلفن در گوشم می پیچد

بالش را بر می دارم

محکم فشار می دهم

مشترک مورد نظر خاموش می شود !

             30

پرتاب در نوشابه

پوستر بهار

صندلی های پلاستیکی

و پیشخوانی پر از ساندویچ و اعداد

داشتم می گفتم ، بله

با پیراهنی پر از غبار و خاکستر به خانه آمدیم

بالاتر از آسمان خودمان

فوت زدیم

ستاره ها جرقه زدند

در نوشابه را به آسمان خودمان چسباندیم

هورا ... ما هم ماه داشتیم

داشتم می گفتم ، بله

ما با فروردین های خودمان عاشق می شویم

وگرنه ماه کجا و آسمان من و تو ...

تنیس روی میز ...

تنیس بر مهربانی های چمن...

در آسمان با ماه

هلال - بدر

هلال بدر

هلال ...

بدر ...

در روزنامه ها با سنگ

سنگ ـ گاز اشک آور

سنگ - گاز اشک آور

سنگ ...

شلیک ...

تنیس روی تلکس خبرگزاری ها

با پاشنه های پوتین

لگد - استخوان دنده ی من ...

لگد - صورت تو ...

لگد - دهان من ...

لگد - صدای تو ...

کاشکی تنیس در انتهای جهان با فرشته ای عاشق و صدای دل

دل تو

دل من

تلیک - تلک

تلیک - تلک

بوم - تک

بوم - تک

مثلث

مثلث

از برخورد سه پاره خط

در سه نقطه ی فرق نمی کند

سهیل

خواهر زاده ام را می گویم

به مسلسل می گوید مثلث

به پفک می گوید کمک

او همه ی آدم های نقاشی هایش را مثلث می کشد

بدون این که از برخورد سه پاره خط چیزی بداند

می پرسم :

سهیل جان به جای نقاشی ای که برایم کشیده ای چه می خواهی

ذوق زده می گوید :

                             کمک

قابیل های مرده

هنوز مثل مادرم عاشق سیبم

دوست دارم از تپه های کنار بهشت

پا برهنه

بدوم تا گندم زار گناه های بی خودی

اینجا

مار ها خواب دست و پای ندیده شان را می بینند

من

تاوان سیب های نخورده ام

نمی گو یی آسمانم را کجا برده ای ؟

پشت گریه های آدم قابیل مرده بود

و خوب های بعدی همه هابیل بودند

که سرشان را بالا گرفته

به من نگاه نمی کردند

که مثل گناه های بی خودی

بوی گندم می دهم

پشت سر قابیل های مرده نماز می خوانم

ببین

مار های غاشیه از گوش هایم بالا می روند

و گردن بندی از سیب ها ی گندیده

تا روی پاهایم سر می خورد

نمی گویی آسمانم را کجا برده ای ؟

خوب های بعدی

مثل قابیل

مثل مادرم

و مثل ادم های عاشق

باز هم سیب های نخورده می خواهند 

گوش بر صدايت مي گذارم

تا دست هايت

جاي " خودكشي"

بگويد :زندگي

چند قدم مانده دل زنگ مي زند

گوشي به رعشه مي افتد  بر مي داري

يكي دو نفس

و سپس

بوق ممتد !

                                                          ۷

تو را برای آخرین روز به دنیا می آورم

وقتی که پدرهایت

با تکه های زیبایی ام یک به یک دور می شوند

حالا تکان بخور

به هر سمتی که می خواهی بچرخ

به هر جا که می خواهی پا بکوب

کمک کن

کمک کن

کمک کن این زیبایی زود تر تکه تکه شود

                                                                ۸

نیمه شب است

برای رفتنت دست تکان می دهم

ماشینی بوق زنان از راه می رسد

در نیمه گشوده را باز می کنم

و فردا

داغ و هوسناک آغار می شود

                                                                 ۶

افتاد

یک برگ با انگشت های باد

یک چتر نازک زیر پلک من

افتاد

یعنی تو بعد از این

یعنی تو کم کم

یعنی تو با اسباب بازی ها خداحافظ

من با ...

افتاد

من گریه ام میگیرد

از این اتفاق ساده و کو چک

هر چند جای خالی دندان شیری

زیباترت کرده است

رد بوسه را نگیر

یه نیمکتی پوسیده می رسی که حافظه اش را در باران از دست داده است

وانمود کن موی تو را دیوانگی ها ی باد به شعر من آورده است

و ما همین طور که راه خودمان را می رفتیم قدم زده ایم

سینما تاریک تر از آن بوده که همدیگر را به خاطر آوریم

و در شلوغی کافه نمی شود دوستت دارم را به گوش کسی رساند

به ست کردن یک لبخند با توری سفید بیندیش

و سعی کن در عکس مثل نیمی خوب ظاهر شوی

برقص     و قول بده حتی اگر پاییز بود یاد هیچ تصنیفی نیفتی

باید آنقدر خوشبخت به نظر برسی که باور کنی

نگران من نباش

شبی روی " با تو وفا کردم " سیگاری خاموش می کنم

و وسوسه ای به خواب خواهدم خواند

خاطره ها دور می شوند    نزدیک می شوند

دور ...            نزدیک..

دور...             نزدیک...

دور...             نزدیک...نزدیک

شاید ار معاشقه ای برخاسته باشم

می روم دوش بگیرم

بر دکه ی روزنامه فروشی

باران

به شکل الفبا می بارد

دوست دارم

چند حرف و شاخه گلی در منقار بگیرم

                               و منتظرت بمانم

باران عصر

             موزون و مقفا

                      می بارد

                                  می بارد

                                              می بارد

و تو

دیر کرده یی

گل ها

مثل پرندگان به دام افتاده در کف من می لرزند

تو نخواهی آمد

 و شعر

داستان پرنده یی است

که پرواز را دوست دارد و

                             بالی ندارد

ما می میریم تا شاعران بیمار شعر بگویند

ما می میریم بازی قشنگی است

وقتی مادر پوتین افسر جوان را لیس می زند

و روزنامه ها هی عکس پدر را می نویسند

کنار آدم های مهم

هر شب هزار بار عروس می شود

و خواهرم هزار بار جیغ می زند

هزار بار بازی قشنگی است

کارگران ساعت یازده احساساتی می شوند

فردا همه به خیابان می

ریز

ریز

می کنند پارچه های رنگی را

آواز می خوانند می رقصند و البته شعار می دهند

ما می میریم تا عکاس تایمز جایزه بگیرد !

دیر رسیدم

رد نگاه تو را

بر در

بر پله ها و پنجره ها

می گیرم و

می گریم

با شعر ها ی کاغذ کاهی من

کودک

قایقی میسازد

می اندازد بر آب

ما هیان گرسنه ی حوض

نوک می زنند

خرده رویاها ی روشن دریا را

با شکوه است

جلوه های ویژه ی هالیوود را دارد

گیوتین

چیزی بیشتر از یک قیچی نیست

این سر است که باید بفهمد

کجا نباید بخوابد

دست از سر من بر نمی دارد

تو

راهت در خیابانی گم می شود

که تمام درختان آن با من رفت و آمد دارند

و من این بار ...

عذابم یک گاری وجدان می کشد

از کتابی که تو بودی

نباید تنها عکس هایش را نگاه می کردم

مردم از بس امتحان دادم و باز

تجدید این خاطره شدم

بیست نمی خواهم

به من

ده هم که بدهی

فردا تمام روزنامه ها

عکسم را چاپ خواهند کرد !

                                38

دشوار نیست چندان

چیدن گلی و زمزمه ای با آن

و جستجوی صورت فلکی را

در گوشه و کنار شب

تنها همین که بدانی

در گوشه ای از کائنات

روزگاری جوان بوده ای

بوی هزار زلف جوان

در تو جوانه می بندد

دشوار نیست

اندوه اگر چه همیشه هست

                                      دهقان فداکار

کاش دهقان فداکار

دو پیراهن داشت

دومی را هم آتش می زد

سر راه ایستگاه ؟

قطار ما را هم از حادثه می راند

چرا این قطار همیشه پی حادثه می رود

چرا سر پیچ یک " ریز علی " باید بایستد ؟

شما هم نمی دانید آقای راننده ؟

نذر کرده ام از این حادثه

اگر جان به سلامت بردم

چند دوجین پیراهن

برای " ریز علی " بخرم

یادم باشد

کبریت و نفت هم

                                   زیباترین

زیباترین قول تو این است

که هرگز باز نخواهی آمد

زاده ی قول تو هستم

در غبار

پس می دانم

که رنج در خانه است

در انتها ی پله ها خانه دارد

تنها انزوای من است

که در باران مرا شکر می کند

که تا صبح فردا

زنده هستم

چرا

تمام هفته را با پاروی شکسته

در خانه ماندم

خانه کوچک بود

در خلوتی خانه

از میان همه ی عادت ها

و سوگند ها

فقط تو را صدا کردم

زیباترین قول تو این است

که هرگز باز نخواهی آمد 

                                               صدایت می کردم اگر

اناری شکافته در دست و

بعد از ظهر این حیاطی

که چندان هم بی ارتباط با ابدیت نیست

صدایت می کردم اگر

کسی در مویرگ های ملتهبم نمی گفت :

                                   خوب که چه ، مردک احمق

انار

تنها انار می ماند

وکاشی ها آنقدر واقعی

که دهانم پر از خون می شود

                                                  پیرزن

روزها از کنار ما می گذرد

گلوله کامواییم

به انتظار پیرزن

تا بیاید و میلها را بردارد

و چند رج

به رقصمان در آورد

آن گاه روزها

آهسته از کنارمان گام بر می دارد

و بعد چند رج دیگر

تا رگهایمان تمام بشود

در دامن کوتاه سرخ او

                                         سوتی برای تو

عشق سوت زدنی نیست آقا

کار، کار لبهاست

                     لبهای سوت زدنی غنچه می شوند

                     هوایی رد و بدل می شود

                     و صدایی در امتداد جریان ناپایدار

                     از این هوای سربی رنگ

عین ناقوس کلیسا

        صدا ی آقای کشیش " در شادی و غم ، به هر صورت ممکنه شریک هم باشید "

با این همه هلهله " امروز بی خیال شو "

یک " لطفا می شود به من کمک کنید ؟ " در این هلهله گم می شود

نه !

هیئت ژوری محترم

                         عشق سوت زدنی نیست

                         من؟

                         مردی بودم توی پیاده رو

                         و دویدم

                         و سوتم برای سرویسی بود که جایم گذاشته بود

                          من ملک بودم و ...

شمعدانی ها را بیاورم تو ؟

اصلا جور در نمی آید

نه این باران با اجساد توی اتوبوس      نه این کلاغ با نعش های توی تاکسی

پیاده رو هم

مثل خیابان دارد بالا می آورد از بوی این همه لاشه :

رهگذران پوک

کروبیانی که سیگار می فروشند و جوراب    روسری    کمربند    فنجان

فرشتگانی که تکدی می کنند یا بزک کرده اند و ایستاده اند در دو قدمی چارراه

این یکی را باش

که هم موبایل دارد    هم دلال

و حالا دارد به سراغ نفر بعدی می رود

داودی ها را کجا بگذارم       کنار پنجره یا روی میز هال ؟

کولی ها زاری می کنند و التماس

و اگر به جایی نرسید        دلبری

پری کجایی  ؟

دهان ملایک لبریز یاوه

پستوی مغازه ها پر از نفس نفس و دستمال کاغذی

و خدا

دمادم در مجلس ختم آدم

از صدای صندل هایی سبک چرت بعد از ظهر راه پله یی پاره می شود

ابوالهول  هفتاد ساله

در جایی را باز می کند که هر روز از پانزده به بعد تعطیل است

ده دقیقه

دقیقا ده دقیقه بعد

سیندرلای سیزده ساله

به لکه یی تازه بر گردن    چروکی جدید بر روح    اسکناس هایی نو در کیف

از همان در خارج می شود    پله ها را پس می زند و می زند به خیابان :

-         تاکسی ! مرکز خرید آفریقا

حالا فرشته یی که بال هایش را گرو گذاشت

کنار خیابان عق می زند و می زند زیر گریه

و بعد از دو سه سرفه :

- در بست تا پاساژ گلستان

بالاخره داوودی ها را کجا بگذارم ؟

هنوز

صد قدم تا ته روز

که زودپز را روی چراغ می گذارد   خودش را در گنجه :

-         الو می توانید بیایید

خدا

می خواهد روزنامه بخرد

جیب ها را زیر و رو می کند

فقط خیلی پرز   کلی آه    دو نخ هما   

شمعدانی ها را جلوی پنجره می گذارم       داودی ها را روی میز هال

بعد هم

چای را دم می کنم    پنجره را باز        پاها را دراز

و فکر نمی کنم

حتا به نارونی که تا دو دقیقه قبل همین جا بود     توی آینه     کنار قفسه کتاب

پل عابر پیاده خوابگاه ارواح افیونی

گوشه ی پارک سر پناه اشباح نشئه

مجدلیه دارد به جای اولش بر می گردد        عیسی به  دخمه یی در مسکر آباد

و کسی که قرار بود بیاید

دارد در ایتگاه مترو نی لبک می زند  

و اصلا حواسش نیست

سکه یی  که در کلاهش می اندازند  تقلبی ست

                                              تفاله ها

کتاب ها

روی هم

تفاله ها ی چای

در گلدان کنج ایوان

و ته سیگارها

در فنجان

من

 روی

پاهایم

هر روز

انبار می شویم

                                                 عکس مهربان 

 با این همه هجاهای تو خالی

به جای آن همه کلمات بی معنی

استاد سگرمه رفتن ابروها و نازک کردن پشت چشم ها هستی

انگشت اشاره را هم که به تهدید می تکانی

دستت را از کمر بیانداز

می دانی که خیلی وقت است

خونخوارترین پادشاهان نیز با شمشیر عکس نمی اندازند

لبخند تو برنده است

وآرامشی که تظاهر می کنی دلهره آور

کاملا درست است

قاتل من این عکس مهربان است

                                                بر عکس تو

دست برده اند در ترکیب این رودخانه

که لابد

ماهی ها از همین نمی آیند

من ایستاده ام آنجا

که قلاب می اندارم به جان خودم

بالا می کشم

خالی های سنگین را

روزی دلم می خواست

روی پل بایستم

ببینم جریان این آب

            از چه قرار است ؟

بر عکس تو که هر وقت

چشم وا می کنم

ساحل را تا کرده ای

پل را برداشته اند

و دست

که برده اند در ترکیب این رودخانه

برده اند

 از بین این همه کفش

که آرام و بی ادعا

تحصن کرده اند پشت در

کدام یک برای توست ؟

تا هر دو پایم را

در یک لنگه اش بکنم

پا بفشارم

روی رویاهایی که همیشه

پشت در می مانند

اوج بگیرم

به اندازه ی چند سانتی متر پاشنه ات

و برای هر کدام از میهمان ها

- از آسمانی که تویی –

یک کهکشان ستاره و شعر بیاورم

جمع کنید فرشهایتان را

کفش هایم

رهبری قیام را بر عهده می گیرند

یا الله !