قابیل های مرده

هنوز مثل مادرم عاشق سیبم

دوست دارم از تپه های کنار بهشت

پا برهنه

بدوم تا گندم زار گناه های بی خودی

اینجا

مار ها خواب دست و پای ندیده شان را می بینند

من

تاوان سیب های نخورده ام

نمی گو یی آسمانم را کجا برده ای ؟

پشت گریه های آدم قابیل مرده بود

و خوب های بعدی همه هابیل بودند

که سرشان را بالا گرفته

به من نگاه نمی کردند

که مثل گناه های بی خودی

بوی گندم می دهم

پشت سر قابیل های مرده نماز می خوانم

ببین

مار های غاشیه از گوش هایم بالا می روند

و گردن بندی از سیب ها ی گندیده

تا روی پاهایم سر می خورد

نمی گویی آسمانم را کجا برده ای ؟

خوب های بعدی

مثل قابیل

مثل مادرم

و مثل ادم های عاشق

باز هم سیب های نخورده می خواهند